Mijn hart

Ze zwaaien. Allemaal. En ze kijken naar Kyan, die op mijn schoot staat te dansen bij elke voorbijrijdende auto of fietser. En nu dus uit zijn dak gaat bij 3 voorbij zeilende buurkinderen en hun moeder. De buurvrouw draait haar hoofd nog even om, zo vaak ziet zij dat jongste Bruins Slotje nou ook weer niet. Ze gaan vast even naar de stad. Gezellig. Of nuttig. En ik zit voor het raam. Zomaar, midden op de dag. En ik geniet er ook nog van. Want ik heb pauze, over een kwartier mag ik weer verder gaan met het verwoorden en op het scherm zetten van mijn kronkelige gedachten. De hele ochtend heb ik daar al van genoten. En nu knuffel ik even met dat heerlijke ventje, dat ik de hele ochtend nog maar amper heb vastgehouden. Daar neem ik dus even de tijd voor.

Wat zal de buurvrouw denken? Dat ik niks doe. Dat ik de hele dag voor het raam zit en alleen oog heb voor mijn kind. En voor de mensen die voorbij fietsen. Dat ik een saai leven heb. Dat ik zielig ben.

Waarheidje om bestwil
Waarom zeg je wat je zegt...

Wij dames praten veel en vaak. Zeggen ze. Veruit het meeste is natuurlijk zeer zinnig en opbouwend. Wat zou de wereld moeten zonder onze vrouwelijke woordenstromen? Bij verdriet zouden we het dan moeten doen met de mannelijke bemoediging´Rot man´ en een werkdag zou alleen maar ´prima´ zijn. Saai. Wíj fleuren het leven tenminste wat op!

Maar een fractie van al onze overwegend fantastische woorden had misschien toch beter niet uitgesproken kunnen worden. Zelfs als het de waarheid was...