Echt niet perfect - over waar moederschap

'We hebben er goed over nagedacht en zijn heel consequent. De opvoedboeken staan in de kast, we kennen ze uit ons hoofd en passen ze letter voor letter toe. En kijk maar eens naar onze kinderen, dan zie je direct dat het fantastisch resultaat heeft. Gewoon duidelijk zijn. Als iedereen het zou doen als wij, zou de wereld er een stuk beter uitzien.'

Als er in de hemel nog wordt opgevoed, zouden deze ouders er goed passen. En vermoedelijk erg eenzaam zijn. Hier op aarde krijg je vooral jeuk van ze. Toch? Waarschijnlijk vooral door jaloezie. Maar omdat het voor de meesten van ons echt een onbereikbaar ideaal is wordt het vooral als veroordeling ervaren. Ik wíl niet eens zo zijn, brrr! En ik hoop dat deze familie Perfect niet naast mij komt wonen.

Waarschijnlijk zegt dat vooral iets over mij. Perfect zijn is wat ik wil, maar in de verste verte niet haal. Omdat ik geen perfecte kinderen heb... Maar vooral omdat ik zelf nogal wanordelijk en ongeduldig ben, om maar een paar ondeugden te noemen uit de lange lijst van imperfecties. Dus mijn steeds terugkerende gemopper op niet-opruimende en zeurende kinderen is ergens terug te voeren op wat steekjes die ik heb laten vallen rondom netheid en duidelijkheid. En zo zijn er vast meer parallellen te trekken en kan de helft van ons pedagogisch gestuntel verklaard worden. Gelukkig weet ik zeker dat veel gedrag van kinderen gewoon karakterbepaald is, en slechts met veel geduld, liefde en tranen in goede banen geleid kan worden. En niet altijd zal verdwijnen, ook al zou Pa Perfect zich er tegenaan bemoeien.

Wat we vooral moeten doen is 'zijn', en dan ook 'echt' zijn. Dat zegt Bert Reinds in zijn boek 'We hebben allemaal wat'. Zo stelt hij bijvoorbeeld in het eerste hoofdstuk: 'Een kind leert lopen door te vallen, een ouder leert opvoeden door fouten te maken'. En deze vind ik ook mooi: 'Een perfecte ouder brengt een kind tot wanhoop, en echte ouder brengt een kind hoop'.

Nou, Bert biedt mij hoop ;-) Opvoeden is in mijn praktijk namelijk vooral: een dagelijkse worsteling om eigenschappen, die ik zelf niet voldoende blijk te bezitten, over te dragen op een manier die steeds lijkt te mislukken, op mijn kinderen die het voorlopig niet voldoende lijken over te nemen.

Blij dat ik mijn kinderen hoop bied. Omdat ik ze leer dat er ruimte is voor fouten, vergeving en onvoorwaardelijke liefde! En wij, christenmoeders, kunnen elkaar hoop bieden. Door echt te zeggen hoe het is: opvoeder zijn. En door echt te luisteren, te bidden, te lachen en samen een borrel te drinken. Opvoeden, dat doen we samen. Ik zie je in het café! Proost!